Ingesneeuwd

Het is een rustige ochtend aan de westrand van Yellowstone National Park, zo koud dat de warme lucht uit de neusgaten van de bizonkuddes zich boven hen verzamelt tot een condensatiewolk. Ze maken langzaam een pad vrij en wagen zich op de bevroren vlakte terwijl een ronkende, laagliggende machine zich langzaam voortbeweegt om hen niet te storen. Het voertuig is rond en verplaatst zich door middel van twee roterende rupsbanden en een paar ski's. Het lijkt buitenaards, of wellicht uit een andere tijd te komen, hoewel het onduidelijk is of dat het verleden of de toekomst is. Ze worden zelden gespot, zo zelden zelfs dat er niet veel consensus is over hoe ze eigenlijk heten. Voor sommigen is het gewoon een sneeuwmobiel, voor anderen een 'snow bug' of een 'snowcat', maar door een kleine groep trouwe bestuurders wordt de machine een Bombardier genoemd. 

De Bombardier, die tussen 1937 en 1981 door de Canadese vliegtuigbouwer met dezelfde naam werd geproduceerd, was het geesteskind van oprichter Joseph-Armand Bombardier, van wie gezegd wordt dat hij een auto wilde die kon 'zweven op sneeuw'. Het eerste resultaat – de Bombardier B7 – deed precies dat, met zeven zitplaatsen in een donkere, rammelende metalen constructie werd het voertuig al snel een essentieel vervoermiddel voor postbezorgers en Canadese schoolkinderen tijdens het uitdagende sneeuwseizoen dat wel zes maanden of langer kon duren. In de 44 jaar dat de Bombardier werd geproduceerd – waarbij men met name afhankelijk was van handmatige assemblage – werden kleine aanpassingen in de samenstelling doorgevoerd, waarbij ze overstapten van een houten naar een stalen carrosserie en extra ruimte creëerden voor alle passagiers en vracht die zijn pad kruisten. 

Tegenwoordig is het zowel een werkpaard als een pleziervoertuig. Voor John Layshock, eigenaar van Caldera Tours, die winterreizigers meeneemt naar Yellowstone, kwam zijn Bombardier uit 1952 in zijn bezit door een toevallige ontdekking via een online veiling, waar een selectie machines – ooit eigendom van de National Park Service – werd aangeboden. “Om aan de emissienormen te voldoen, moesten we ze uitrusten met moderne motoren, maar ik ging nog een stapje verder”, legt hij uit. Dat wil zeggen: het toevoegen van stuurbekrachtiging, verwarmde stoelen, een zonnedak, grotere ramen om de bergketens en de wilde dieren te bewonderen en chroomaccenten als aanvulling op het houten interieur. Op sommige dagen stalt hij een warme lunch uit op de achterbumper. “Het zorgt altijd voor wat verwarring als we andere gasten in het park tegenkomen”, zegt hij. “Sommigen denken dat het een militair voertuig is en anderen denken dat het een tractor is.”