Een drang naar destructie
Opkomend kunstenaar Fabian Oefner houdt van goed ontworpen zaken, van klassieke auto's tot iconische schoenen. In een recente samenwerking met Polo werd duidelijk dat de destructie van voorwerpen óók een vorm van re-creatie kan zijnMisschien bent u bekend met het werk van Fabian Oefner op Instagram: foto's en video's van iconische producten die in plakken gesneden, in stukjes gehakt, gesmolten, opgeblazen, gevangen in een transparante kubus of op surrealistische wijze verwerkt in een muur zijn.
De meeste objecten zijn populaire designer iconen – een bekend model laptop, een beroemde sneaker, een Moka-pot – die Oefner met voorbedachten rade heeft 'vernield'. Zijn werk trekt de aandacht zoals een treinongeluk of het nieuws over een vreselijke misdaad dat doet. Maar als u de eerste schok en verbijstering eenmaal hebt verwerkt, begint u het voorwerp anders te zien en ontstaat er een nieuwe vorm van sympathie en respect voor het item.
Oefner (39) studeerde productdesign in zijn geboorteland Zwitserland en legt uit dat hij 'recht probeert te doen aan het object'. Er gaat een enorme hoeveelheid intelligentie en hard werk zitten in de uitvoering van een goed ontwerp en het is zijn intentie om daar een ode aan te brengen. Iets stukmaken, is volgens Oefner “...een heel nauwkeurige explosie – wat tegenstrijdig klinkt, maar daar hou ik juist van.”
Tegenstrijdigheden daargelaten, er is iets afgebakends en toegankelijks aan het werk van Oefner, dat over de toonbank gaat voor 'bedragen die hoog in de vier cijfers lopen' tot meer dan US$ 100.000. Hij daagt onze consumptiefetisjes niet uit, laat staan dat hij ze aanvalt zoals zijn punkvoorgangers dat hebben gedaan. De inhoud van zijn harscapsules is minder verontrustend dan de beruchte haai van Damien Hirst, hangend in een vat formaldehyde. Hij neemt Daniel Arshams visie op technologie als kunstwerk over, maar heeft ook de nieuwsgierigheid van een ingenieur wat betreft de werking van het voorwerp.
Al pratend in zijn studio – een omgebouwde hoedenfabriek in Danbury, Connecticut, slechts tien minuten van waar hij en zijn vrouw wonen – komt Oefner eerder bedachtzaam over dan als een gestoorde wetenschapper. De plek in de Verenigde Staten die hij heeft uitgekozen voor zijn experimenten is een oud fabrieksstadje in New England zonder noemenswaardig kunstcircuit. (Er is wel een bar aan de overkant van de straat en een verontrustende hoeveelheid prikkeldraad.) Danbury is Oefners keuze omdat het niet de afleidingen en ruimtelijke beperkingen van New York City heeft. Hij beschikt over ruim 450 vierkante meter (die hij met slechts één assistent deelt) om in rond te lopen. In de tijd die het kost om van de ene naar de andere kant te lopen – langs zijn 3D-printer, pingpongtafel, fotostudio-in-een-studio en zaagmachines die afwachtend op zaagtafels liggen te rusten – kan een heel nieuw idee ontkiemen. Het is de perfecte basis voor een creatieve gespleten persoonlijkheid die zichzelf omschrijft als een “...9-jarige jongen die graag dingen opblaast en een 40-jarige filosoof die graag nadenkt over tijd.”
Oefner heeft de onderdelen van een aantal legendarische auto's gefotografeerd, waaronder, bovenaan, een Bugatti Atlantic uit 1938, en ze samengevoegd tot beelden waardoor het lijkt alsof het object explodeert
Een Lamborghini Miura uit 1972 wordt onderdeel voor onderdeel aangepakt door Oefner
Een Lamborghini Miura uit 1972 wordt onderdeel voor onderdeel aangepakt door Oefner
Een Lamborghini Miura uit 1972 wordt onderdeel voor onderdeel aangepakt door Oefner
Boven een bank in de zithoek hangt één van zijn beroemdste werken: een foto van ongeveer 2,4 bij 1,2 meter van een Lamborghini Miura uit 1972 die aan beide uiteinden uit elkaar knalt. Wees gerust: er zijn geen Lambo's gesneuveld tijdens het maken van dit kunstwerk. Oefner stelde zijn camera op naast een team van Italiaanse monteurs terwijl ze de auto voor de eigenaar restaureerden, fotografeerde zo'n 1.500 onderdelen terwijl ze werden verwijderd en voegde de foto's samen tot een hyperrealistisch beeld van de Miura die ogenschijnlijk zijn ingewanden uitspuugt. Het werk maakt deel uit van zijn serie 'Disintegrating' en is één van de vijf stuks die hij geproduceerd heeft (de andere vier zijn verkocht). Het creëren ervan nam twee jaar in beslag.
Oefner groeide op buiten Basel. Zijn moeder werkte in een kunstgalerie en zijn vader was een chef-kok. “Ik ben altijd heel nieuwsgierig geweest. Als kind confisqueerde ik de zolder en veranderde die in een soort wetenschapslaboratorium, waarbij ik fotografie gebruikte om vast te leggen wat ik waarnam”, vertelt hij. Hij werkte als productfotograaf voor Leica toen zijn experimenten die hij buiten werktijd ontwikkelde genoeg aandacht begonnen te krijgen om fulltime kunstenaar te worden. Zijn werk is nu te vinden in privécollecties van Brazilië tot Hong Kong en van Los Angeles tot Dubai. M.A.D., een galerie in Genève, verkoopt zijn kunst met autothema's, maar verder wordt hij niet door anderen vertegenwoordigd. Verzamelaars bereiken hem via een DM.
Een van Oefners lopende projecten is wat hij Spatial Books noemt, geïnspireerd op de collectie gedroogde planten die hij vroeger verzamelde tijdens de lessen biologie. In plaats van bladeren of planten op papier te persen, omhult hij het object dat hij heeft uitgekozen – bijvoorbeeld een vintage Brionvega-radio of een Nike Warrior-sneaker – eerst met een blok doorzichtige giethars. Nadat het materiaal is uitgehard, zaagt hij het resultaat nauwgezet in een reeks dwarsdoorsneden, of pagina's, die hij samenbindt tot een boek. “Het draait om het verbuigen van de realiteit, een ander hoofdthema in mijn werk”, zegt hij over het transformeren van een driedimensionaal object naar twee dimensies. In zekere zin vernietigt hij het voorwerp: de in stukken gesneden radio zwijgt; de futuristische sportschoen kan niet meer worden gedragen. In een ander opzicht preserveert hij dit soort iconische voorwerpen en creëert hij een nieuwe manier om ernaar te kijken.
Eerder dit najaar kreeg Oefner de opdracht van Ralph Lauren om een Spatial Book te maken van een Bentley Blower, een supercharged (en nu superzeldzame) relikwie uit de autoracerij. Oefner heeft nooit de hand gelegd aan Ralph's eigen Blower uit 1929, maar het speciaal ontworpen schaalmodel waarmee hij werkte, ter grootte van een schoen, is tot in de kleinste details een replica van het origineel. In zijn atelier laat hij me het drukvat zien, waarin 's nachts heldere, gelachtige giethars rond de Blower is uitgehard, en de lintzaag die hij gebruikte om – uiterst, uiterst langzaam – door het gebalsemde voertuig te zagen. Elk onberispelijk gesneden plakje kostte twee uur om te zagen.
Oefner werkte onlangs samen met Polo aan een project dat leidde tot een van zijn 'Spatial Books' en waarbij een Bentley Blower, gehuld in een blok doorzichtige giethars, in plakjes werd gezaagd
De Blower heeft misschien wel voor de 'roar' in de 'Roaring Twenties' gezorgd, maar hier is de legendarische auto, die soms bekend staat als 'het Beest', op een soort artistiek-wetenschappelijke manier tentoongesteld. Het klassieke ontwerp van de Blower, ontleed met chirurgische precisie, wordt onthuld. “Zodra je er doorheen snijdt, besef je dat het eigenlijk een koets in vermomming is”, aldus Oefner: het elegante houten en leren frame, de 'horlogemakerskwaliteit van de tellers'. We zouden zo vergeten dat de Blower de grenzen van de moderniteit opzocht en hem meer zien als een verlengstuk van het verleden.
Oefner besteedde nog vele uren aan de afwerking van dit unieke stuk. Hij schuurde de harscapsules met de hand en bond ze in met groen kunstleer. Het transformeren van materialen en machines voor zijn eigen doelen vereist het soort geduld en precisie waar Zwitserse ambachtslieden bekend om staan, maar er is een ander aspect dat grensoverschrijdender, Amerikaanser is. “In dingen snijden doen Zwitserse mensen niet. Ze behandelen voorwerpen met meer tact, meer respect”, zegt Oefner. “In de VS kijkt men met meer openheid naar kunst.”/p>
Oefner liep met me mee naar de andere kant van de studio, waar hij op dat moment werkte aan zijn nieuwste werk zonder opdracht: een buste van de Venus van Milo, gehuld in giethars alsof ze in duizend stukjes uit elkaar knalt. Oefner heeft zelf het beroemde hoofd met een moker ingeslagen, fotografeerde vervolgens het moment van de inslag, dat een fractie van een seconde duurde, en heeft recent, met behulp van een geavanceerde techniek waar hij liever niet verder op ingaat, het nabootsen van dat moment – scherf voor scherf – voltooid. Hij beschrijft het resultaat als een “...moment, bevroren in de tijd, waar je omheen kunt lopen en in drie dimensies kunt bekijken.” Terwijl we dat doen, raast het verkeer op de I-84 buiten het raam voorbij – een surrealistisch maar tijdelijk effect, grapt Oefner. “Over een uur staan ze stil”, zegt hij, alsof hij een van zijn eigen momentopnamen beschrijft.
MEER UIT DE POLO GAZETTE
Snelheidsschilders
Op de beste Grand Prix-affiches lukt het onvoorstelbare: het stilzetten van een raceauto in beweging. Door de decennia heen hebben maar weinig kunstenaars dat beter gedaan dan zij in dit artikel, en hoewel de prijzen voor hun werk stijgen, is het nog steeds een kopersmarkt
By Paul L. Underwood
