Zijn wijze
Gay Talese - de legendarische journalist en kleermakerslegende, wiens profiel uit 1966 in Esquire , "Frank Sinatra has a cold" de schrijfstijl voor tijdschriften voorgoed veranderde - in gesprek met Tyler Thoreson over old blue eyes en zijn belang als man van stijlIn de winter van 1965 stond Frank Sinatra op het punt om 50 te worden en de wereld trok aan hem voorbij. De Beatles en de Rolling Stones hadden een nieuw geluid, een nieuwe uitstraling en een nieuwe look met zich meegebracht en Sinatra had te kampen met ongemakkelijke geruchten over banden met de maffia en - erger nog - dreigende vergankelijkheid. Maar waar velen Sinatra als een soort relikwie beschouwde, zag de legendarische Esquire-redacteur Harold Hayes een verhaal. En dus stuurde Hayes, terwijl Sinatra zich voorbereidde op een comeback special voor NBC, een oud-verslaggever voor de New York Times genaamd Gay Talese naar Beverly Hills om de situatie rondom de "Chairman of the Board" vast te leggen.
Er was wat overredingskracht voor nodig. "Ik had er helemaal geen zin in," herinnert Talese zich vanaf de bank in zijn "bunker", het kelderkantoor alias hol onder het herenhuis aan de Upper East Side, wat al meerdere decennia de thuisbasis is van hem en zijn vrouw, legendarische boekredacteur en uitgever Nan Talese. "Er was al zoveel over Sinatra geschreven. Wanneer je te maken hebt met supersterren die alle lange tijd in de belangstelling staan en zo betoverd zijn door de magie van hun succes, en zo gewend zijn aan deze speciale wereld... vaak weten ze niet meer wie ze zijn," vult Talese aan. "Hen vragen stellen, waarom zou je? Het zijn geen mensen, het zijn imago's. Ze zijn er zo aan gewend dat ze geïnterviewd worden dat ze wat ze je ook vertellen waarschijnlijk al vaker hebben verteld en geoefend. Ze zijn zo voorspelbaar in hun reacties, dat je eigenlijk niets te horen krijgt. Daar had ik helemaal geen zin in."
HIJ STOND ALTIJD OP EEN PODIUM - ZELFS IN DE STRATEN VAN LAS VEGAS OM VIER UUR 'S OCHTENDS
Uiteindelijk kreeg Hayes Talese toch zover (een ruime onkostenrekening bij het Beverly Wilshire hotel hielp daarbij) en het daaruit voortvloeiende 15.000 woorden lange artikel, "Frank Sinatra has a cold", wat een kunstzinnige tussenvorm van nauwgezette verslaglegging en een uitgekookte beschrijving was geworden, is uitgeroepen tot een van de beste tijdschriftartikelen ooit gepubliceerd. Er wordt gezegd dat dit artikel de basis legde voor New Journalism-pioniers als Tom Wolfe en Hunter S. Thompson. Het is een belangrijk verhaal in de annalen van media en cultuur. Maar, zoals Talese zou zeggen, het is gedaan.
Ik wilde het hebben over de stijl van Sinatra. 50 jaar later zagen die mop-top kapsels en Nehru-kragen van John, Paul, George en Ringo er toch wat onnozel uit. Maar Sinatra, met zijn gleufhoed en onberispelijke maatpakken, zeggen nog genoeg over hoe een man zich hoort te kleden.
Er zit een geweldige scène in het artikel, waar Frank een kleine discussie heeft met de schrijver Harlan Ellison, die casual gekleed gaat en vol jeugdige arrogantie zit. Wat Ellison betreft is de 49-jarige Sinatra een dinosaurus, verleden tijd, zeker in het licht van de generatieverschuiving die op dat moment, in 1965, gaande is.
Het jaar van de Beatles.
Ja. En hier heb je Sinatra, kieskeurig in het extreme. Bracht deze generatieverschuiving zijn innerlijke chagrijn naar boven?
Tja, hij was eraan gewend dat de dingen niet alleen op zijn manier gingen, maar hij had ook zijn eigen stijl en wilde dat de cultuur doordrongen raakte van zijn stijl. En toen was er een nieuwe generatie in opkomst is, een die geen respect had voor de tradities waarvan Sinatra verwachtte dat mensen ervan hielden. [Toch] had hij zich al zorgen gemaakt over vergetelheid voorafgaand aan die gelukkige comeback en ook wat hij deed als een manier om de nieuwe generatie te respecteren - hij had een relatie met een vrouw van die tijd, Mia Farrow.
Dus hij probeerde eigenlijk van twee walletjes te eten en omarmde zowel de traditie als moderniteit?Kijk naar Tony Bennett die een samenwerking aangaat met Lady Gaga. Het is niet bepaald een unieke manier van overleven voor showbizzmensen om een samenwerking aan te gaan met wie er maar populair is, en Sinatra stond erom bekend dat hij omging met wie populair waren.
Toch veranderde hij niets aan zijn uiterlijk om met de tijd mee te gaan.
Nee, zeker niet. Toen ik bij hem was, zag hij eruit alsof hij zo op de cover van een album kon. De man met de sigaret en de hoed die net een beetje gekanteld was.
Hij hield van hoeden.
Sinatra droeg niet altijd een hoed, maar vaak wel. Hij vond kleding belangrijk en kocht ook kleding voor anderen. Hoeveel beroemde mannen ken jij die kleding kopen voor andere mannen? Sinatra deed dat.
Geef eens een voorbeeld.
Met kerst kocht hij truien en jasjes voor diverse mensen in zijn band. Ik weet nog dat er een toetsenist was die zijn huis was kwijtgeraakt tijdens een modderstroom. Sinatra kocht een compleet nieuwe garderobe voor die man - en hij wist welke maten hij had.
Er zit een geweldige scène in het artikel: tijdens de vroege uurtjes van de ochtend in Las Vegas loopt Frank rond met een shotglaasje bourbon en iedereen loopt er inmiddels wat meer ontspannen bij. Frank niet, die is nog steeds even onberispelijk als altijd. Liep hij er echt zo onberispelijk bij op dat tijdstip of was het meer zijn houding die ervoor zorgde dat je die indruk had?
Ik denk dat hij het idee had dat hij altijd op een filmset was; hij stond altijd op het podium - zelfs in de straten van Las Vegas om vier uur 's ochtends. Hij had ook een extra groot zelfvertrouwen dat op geen enkele normale wijze normaal was. Het was altijd buitengewoon of abnormaal dat het leven een film was, het leven was een set, het leven was een podium.
Maar voor hem was het dat ook. Hield hij ervan om op het podium te staan? Hield hij ervan om de rol van "Frank Sinatra" te spelen?
Ik denk het wel, maar als je hem een vraag stelde die hem niet beviel, zou hij je waarschijnlijk zo de inhoud van zijn glas in je gezicht gooien.
Hebt u hem ooit minder dan onberispelijk gezien?
Nee, ik heb hem nooit zonder zijn jasje aan gezien. Ik zag hem ook nooit zonder stropdas, bedenk ik nu. Maar ik zag hem natuurlijk ook alleen maar als hij "aan" stond.
Hij had een hele consistente stijl van kleden en dat hebt u ook.
Wij zijn blijven steken in de mode van halverwege de vorige eeuw.
Let u op trends in de manier waarop anderen zich kleden?
Ik let op mensen die zich heel traditioneel en elegant kleden, mensen die bereid zijn om geld uit te geven aan kleding.
Als journalist hebt u het erover dat u zich voor het verhaal uitdost als teken van respect. Toch is alles tegenwoordig veel meer casual. Ziet u uw manier van kleden als een soort rebelse daad daartegen?
Tyler, gezien vanuit het oogpunt van een jong iemand zoals jij [Noot van de redactie: Talese is zeer barmhartig in zijn definitie van "jong".], is dat misschien waar, maar voor mij is het eerder respect naar de rol van verslaggever en ik denk dat dat bij veel verslaggevers ontbreekt. ... Sinatra zette de norm van de jaren 1950 voort, toen alle mannen hoeden droegen.
Ongeacht hun beroep. Wat kan de moderne man leren van Sinatra en zijn benadering van stijl?
Ik denk dat Sinatra een realistisch beeld had van wat het inhield om man te zijn. Sinatra was geïnteresseerd in masculiniteit en modieus zijn. Niet alleen de vrouwen waren stijlvol, de mannen ook. In die periode kleedden de mannen in hogere functies - de politiek, de zakenwereld, de reclame - zich allemaal behoorlijk goed. Dat veranderde allemaal in de jaren 1960.
Mensen die ik ontmoet op de faculteit journalistiek van NYU, waar ik soms mag spreken - zelfs als ik daar docent was, zou ik me niet kleden zoals zij, omdat zij weer jong willen zijn. Ze willen aansluiting vinden bij hun studenten. Ik wil geen aansluiting vinden bij de studenten - die is er niet.
U wilt dat zij zich aan u optrekken?
Ik wil dat ze weten dat er een wereld van verschil is tussen hen en mij - dat is hoe het is. En als ze goede verslaggevers en goede schrijvers zijn, dan is het een ander verhaal.
Er wordt gedacht dat stijlvol er nonchalant uit zou moeten zien. Toch lijkt u het tegenovergestelde te zeggen, dat je moet laten zien dat je er moeite in steekt.
Gene Kelly die staat te zingen en te dansen in de regen - dat is nonchalant. Het kostte hem maanden om elke stap in de regen onder de knie te krijgen, om dat er nonchalant te laten uitzien. Joe DiMaggio liet het simpel lijken, maar het was heus niet simpel om die ballen te vangen. Niets wat simpel lijkt, is dat ook. Niets.
- DE LIFE PICTURE-COLLECTIE
- FOTOGRAAF: GJON MILI
- FOTO'S VAN GAY TALESE
- FOTO'S VAN ESQUIRE MAGAZINE
- FOTOGRAAF: GORDON HARRISON HULL
