De najaarsleeslijst

Er is vermoedelijk geen enkele niet-muzikant die de muziekcultuur zo heeft beïnvloed als Jann Wenner, de oprichter en lange tijd redacteur van Rolling Stone, dat, net als Polo Ralph Lauren, zijn debuut maakte in 1967. Hierin deelt hij anekdotes uit de 55 jaar die hij in de scene meemaakte, waaronder ontmoetingen met presidenten, schrijvers, fotografen (waaronder Hunter S. Thompson en Annie Leibovitz) en natuurlijk muzikanten (diner met Bruce, opnamesessies met Jagger).

(Little, Brown, 13 september)

Willie Nelson is op 89-jarige leeftijd de auteur van ongeveer 100 albums (en de teller loopt nog) en heeft daarnaast, niet te vergeten, minstens negen boeken uitgebracht (waaronder twee biografieën). De drummer op veel van die albums? Paul English, die tot aan zijn dood in 2020, gedurende zeven decennia, zorgde voor de ritmische ondersteuning van Nelson, terwijl hij daarnaast dienstdeed als bodyguard, accountant en meer. Dit boek biedt een melancholische mix van verhalen over hun vriendschap, waaronder de beruchte aanvaringen van het duo met de wet. (Leuk weetje: Nelsons versie van 'Graceland' werd in 1995 opgenomen voor het compilatiealbum: Ralph Lauren: Songs Across America.)

(HarperCollins, 20 september)

Als u wilt begrijpen waaróm u de muziek leuk vindt die u leuk vindt, of waarom mensen dat überhaupt doen, kunt u het slechter treffen dan met een boek van een voormalig geluidstechnicus van Prince. Deze technicus, Susan Rogers, werd een succesvol platenproducent en een neurowetenschapper, en in dit boek deelt ze haar kennis. Deze lessen bestaan onder andere uit een manier om uw eigen luisterprofiel te identificeren (geeft u de voorkeur aan muziek die u boven of onder de nek raakt? Geeft u de voorkeur aan tekst of melodie?) en analyses van nummers van Sinatra, Lana Del Rey, en natuurlijk ook Prince.

(W.W. Norton, 20 september)

Toen Rolling Stones-drummer Charlie Watts vorig jaar overleed, stond hij niet per se bekend om zijn rock-and-roll-eigenschappen: een lang en stabiel huwelijk, een jazzy benadering van zijn instrument en vooral een onberispelijke kledingstijl, zoals blijkt uit zijn voorliefde voor Savile Row-kostuums. In zijn geautoriseerde biografie worden al deze zaken – inclusief zijn soms controversiële verhoudingen met Mick en Keith, die de voorwoorden aanleverden – door de oude rockschrijver Paul Sexton onderzocht.

(HarperCollins, 11 oktober)

Al meer dan vijf decennia is Marcus een van de meest inzichtelijke schrijvers omtrent Amerikaanse muziek en over Dylan in het bijzonder. Hij schreef een boeklange beschouwing over een lied ('Like a Rolling Stone') en een andere over Dylans Basement Tapes-project. (The Old, Weird America). Hier bespreekt hij Dylans werk opnieuw met essays over zeven belangrijke nummers, van 'Blowin' in the Wind' uit 1962 tot het onheilspellende 'Murder Most Foul' uit 2020, waarbij hij het verhaal van de songwriter vertelt met de nadruk op zijn empathische vermogen.

(Yale University Press, 11 oktober)

Laten we eerlijk zijn: in het streamingtijdperk heeft niemand meer een platenspeler nodig om naar muziek te kunnen luisteren. En toch heeft de platenspeler als object iets heel bevredigends, zoals dit salontafelboek van Phaidon liefdevol duidt. Door middel van eenvoudige fotografie met witte achtergrond, vergezeld van nuttige tekst in museumstijl, illustreert Revolution meer dan 50 jaar platenspelerontwerp, waaronder een sci-fi-waardige jaren-70-set van Electrohome, een handgemaakte rode Porsche-speler van het Zwitserse merk DaVinciAudio en speelse jaren-50-sets van Phillips.

(Phaidon, 19 oktober)

Wat is een betere manier om meer te lezen over Dylans muziek dan door Dylans teksten over andermans nummers te lezen? In dit boek, zijn eerste sinds de memoire Chronicles uit 2004, ontleedt de iconische songwriter (en al lange tijd favoriet van Ralph Lauren) 66 nummers, van zowel verwachte (Hank Williams, Johnny Cash) als minder verwachte (... Cher, iemand?) artiesten. Reken op een masterclass in lyriek, mogelijk gecombineerd met de voor de zanger kenmerkende droge humor en grappen. (Dit is per slot van rekening de man die naar verluidt SparkNotes citeerde toen hij zijn Nobelprijs voor Literatuur in ontvangst nam.)

(Simon & Schuster, 1 november)

De filantroop, kunstenaar en, oh ja, frontman van de grootste Ierse rockband aller tijden, heeft eindelijk zijn memoires geschreven. Het thema? Elk hoofdstuk van het boek is gebaseerd op één van de nummers van de band. Bijvoorbeeld, 'Two Hearts Beat as One' gaat over zijn 40-jarig huwelijk met Ali Hewson. De Ierse verteller staat erom bekend verhalen te vertellen (net als in het boek van Wenner hierboven, om maar een naam te noemen), dus verwacht veel bekende gezichten en uitweidingen over de toestand van de wereld. Fans kunnen kiezen voor het luisterboek, ingesproken met Bono's charmante tongval.

(Knopf, 1 november)

Dit boek, dat is aangekondigd als de eerste grote biografie van de beroemde choreograaf en dat gebaseerd is op meer dan tien jaar onderzoek en meer dan 100 interviews, beschrijft de reis van 'de Shakespeare van het dansen' vanuit zijn geboorteland Rusland van vóór de revolutie naar Amerika, waar hij het New York City Ballet mede oprichtte. Het boek, geschreven door de danscriticus voor The New Yorker, brengt Balanchine's legendarische werk in de danswereld in balans met zijn vaak turbulente leven buiten het toneel, inclusief vijf huwelijken – allemaal met dansers.

(Random House, 1 november)

Hier geen gepoederde pruiken of klassieke componisten uit vervlogen tijden. Molleson introduceert daarentegen een dozijn aan sterren uit de 20ste eeuw, bijna allemaal vrouwen of musici van kleur (een groep die zij 'sonic revolutionaries') noemt. Hiertoe behoren een Franse elektronische artiest (Éliane Radigue), een Ehtiopische pianiste (Emahoy Tsegué-Maryam Guèbrou) en meer minderbekende artiesten die u op uw favoriete muziekplatform zult willen opzoeken.

(Abrams Press, 15 november)