Emotionele redding

Met zijn laatste boek, Rescue Me, heeft fotograaf Richard Phibbs zijn oog gefocust op enkele van de meest kwetsbare wezens op aarde: de in de steek gelaten en vaak mishandelde honden bij het asiel van de Humane Society of New York aan East 59th Street. Phibbs werkt daar al jaren als vrijwilliger om alle dieren die binnenkomen te fotograferen in de hoop om een thuis voor hen te vinden. Het heeft hem in die tijd veel plezier en voldoening gebracht om de waardigheid van slecht behandelde honden te herstellen en te leren hoe hij zijn vier-benige modellen zo goed mogelijk kan laten zien. (U kent het werk van Phibbs mogelijk ook van zijn portretten van Oscar-winnende actrices, maatschappelijke leiders en legendarische tennissers - en van talloze Ralph Lauren-campagnes.)

In de categorie positief nieuws heeft de coronapandemie tot een overvloed aan steun voor honden zoals deze geleid en is er een enorme toename geweest van aanmeldingen als pleeggezin bij asiels. Dit heeft er op zijn beurt toe geleid dat een recordaantal dieren een nieuw thuis heeft gevonden. (Al was dat niet zonder uitdagingen. Bij de Humane Society of New York verlopen toewijzingen uitsluitend op afspraak en directeur Sandra DeFeo waarschuwt: "Mensen moeten, meer dan ooit, heel goed nadenken over het adopteren van een hond in deze onzekere tijden.")

Dit leek een passend moment om Phibbs' boek bij u onder de aandacht te brengen en enkele van de nieuwste foto's uit het asiel te delen. Ook hebben we met hem gesproken over hoe het met hem gaat tijdens de pandemie, zijn inzet voor deze honden en het overkoepelende doel achter al zijn fotografie.

Hoe is het met je in deze tijden? Waar doe jij jouw social distancing?

Ik heb in Europa gewerkt, dus ik zit in quarantaine in Camden, in het centrum van Londen. Ik maak me absoluut zorgen om al mijn vrienden en dierbaren in NYC. Zodra NYC weer opengaat, zal ik zeker ook proberen om weer naar huis te gaan. Sinds ik vastzit in Europa heb ik geen kans meer gehad om naar het asiel te gaan.

Het asiel redt natuurlijk doorlopend nieuwe honden. Vertel ons eens over enkele van degenen die je sinds de laatste keer dat we elkaar hebben gesproken hebt gefotografeerd.

Samantha (hieronder, in het midden) komt uit het noorden van Brazilië en is langs de weg gevonden nadat ze door een auto werd aangereden als pup. Ze is door allerlei vriendelijke mensen opgelapt en meegenomen naar NYC, waar ze het nu goed maakt. Zij is de hond die een poot is kwijtgeraakt. Ze heeft nu een rolstoel! Huku Chan (hieronder, aan de linkerkant) heeft ook een zware start gehad. Zij heeft jaren vastgezeten in een kelder voordat ze werd gered. En Henry de beagle (hieronder, aan de rechterkant) is een geweldig hondje dat een plekje buiten het drukke stadscentrum nodig heeft.

Hoe reageren de honden op de camera tijdens de shoots? Hoe stel je ze op hun gemak?

De meeste dieren hebben onvoorstelbaar geleden. Het mooie is dat ze bij de HSNY zijn beland, een asiel waar dieren niet worden afgemaakt. Maar dat weten de dieren niet. Ze zijn op een vreemde plek en zijn doodsbang. Ze hebben geen idee waarom ze daar zijn. Door de jaren heen hebben we het proces geperfectioneerd: We veranderen een piepkleine onderzoekskamer in een fotostudio en de dieren worden een voor een binnengebracht. Ik heb een kleine box mee waardoor ik een doorlopende om afspeel, wat aan chant is, een prettig, rustgevend geluid. Iedereen gaat op zijn hurken zitten en niemand kijkt naar het dier. Zodra ze zich realiseren dat je geen bedreiging vormt, ontspannen ze zich.

Is er van alle dieren die je hebt gefotografeerd eentje die eruit springt in je herinnering?

Er zijn er een aantal die ik me altijd zal herinneren, waar je echt mee te doen hebt. Er was er eentje, Little Lowell, die zijn hele leven gevangen had gezeten in een dierenkooi van hard plastic. Toen hij door een politieman naar het asiel werd gebracht, wist hij niet eens wat voor dier hij was. Het was net een skelet. Z'n haar was zo lang dat je zijn gezicht niet eens kon zien, letterlijk net een geest. De directeur zei dat dit een van de ergste gevallen van mishandeling was die ze ooit had meegemaakt. Het lukte hen om hem schoon te maken en medisch te onderzoeken. Ze moesten een van zijn ogen verwijderen. Langzamerhand hebben ze hem opgeknapt en drie maanden later gaven ze aan dat hij klaar was om te worden gefotografeerd.

Als je als kunstenaar kijkt, is jouw werk als vrijwilliger bij HSNY dan anders dan een normale betaalde klus?

Of ik nu een acteur fotografeer of een politicus of een advertentie voor Ralph Lauren, ik probeer altijd de essentie van iemand te vangen - of het nou een hond of een mens is. Als kunstenaar is het proces hetzelfde. Maar [mijn werk voor HSNY] levert me veel plezier op en hopelijk helpt het om mensen zover te krijgen om open te staan voor het idee dat alle levende wezens waardevol zijn. Ik ben gezegend met een carrière waarin ik foto's kan maken en kan doen wat ik heerlijk vind. Maar ik ben altijd op zoek naar de betekenis in dingen en ik geloof dat deze foto's hebben geholpen om een einde te maken aan een zeker mate van lijden.