Een gedenkwaardige wandeling
Of u nou in de stad woont, op het platteland of ergens ertussenin, dit is het uitgelezen moment om het herstellende vermogen van een lange wandeling te omarmenIn de loop van de weken die we in quarantaine hebben doorgebracht, heeft iets simpels als wandelen een nieuwe plek veroverd in onze geest en in onze harten. In het nieuws hebben we verhalen gezien van vele voetreizigers. De Ferndale T-Rex Walking Club bijvoorbeeld, een groep vrijbuiters die zich verkleden in opblaasbare dierenkostuums en en masse door de straten van Michigan struinen om hun buren op te vrolijken. In Wales is er een levendige kudde wilde geiten gespot die in groepjes achter elkaar door de smalle straten van Llandudno slenteren. In Spanje hebben mensen de strenge regels getrotseerd door eigenwijs met hun zogenaamde huisdieren aan de wandel te gaan: kippen, speelgoedhonden en goudvissen (nog in de kom). En het verhaal dat er misschien wel het meest uitspringt, is dat van kapitein Tom Moore, een 100-jarige WOII-veteraan die het hoogste bedrag ooit heeft opgehaald voor een sponsorloop - meer dan 36 miljoen dollar - terwijl hij 100 rondjes door zijn tuin liep.
In onze privéwerelden zijn uitstapjes te voet ook steeds bewuster en belangrijker geworden. We maken wandelingen naar elkaars voordeur om even te kletsen met vrienden en buren op de uitgestrekte stoepen en tuinen. De hond uitlaten is een ritueel geworden waar zowel hond als baasjes reikhalzend naar uitkijken, net als wandelingen door stadsparken of slentertochten door de bossen, voor wie het geluk heeft dat die in de buurt zijn. Wat we ooit gehaast afraffelden heeft nu een ongekende aantrekkingskracht gekregen in onze zoektocht naar een leeg hoofd en een optimistische kijk op de dingen.
Wat is er dan precies zo aantrekkelijk aan wandelen - de meest eenvoudige beweging - waardoor dat ons zo in beweging brengt, letterlijk en figuurlijk?
Je hebt de wetenschappelijke kant. Je moet heel goed zoeken om een aandoening te vinden - van stress tot beroertes, dementie tot depressies - waar een stevige wandeling geen positieve invloed op heeft. Heel praktisch gezien is het gevolg van met je voeten het asfalt (of het zandpad) raken dat de toevoer van bloed naar de hersenen toeneemt en er een kettingreactie van feelgood-golven door ons lijf gaat - wat in tijden als deze een hele welkome en broodnodige boost is.
Maar als je in de geschiedenis kijkt, blijft een van de vroegste antwoorden het meest gelden. Solvitur ambulando. Een Latijnse uitspraak die wordt toegeschreven aan de Griekse filosoof Diogenes de cynicus. De vertaling ervan luidt: het wordt opgelost door te wandelen. Er is een overvloed aan gedenkwaardige personen - van Charles Dickens tot Ernest Hemingway en de filosoof Kierkegaard - die de beroemde uitspraak "Ik heb mezelf tot mijn beste gedachten gewandeld en ken geen enkele gedachte die zo zwaar weegt dat je er niet van weg kunt wandelen" deed - heeft de waarheid ervan bevestigd.
Wandelen kun je op allerlei manieren en in allerlei vormen doen, maar het gevoel dat de beste wandelingen ons geven is altijd gelijk. Of je nu gepland of spontaan gaat wandelen, naar iets toe of van iets weg, alleen of met een groep, met een kaart of zonder - het unieke plezier van verdwalen om vervolgens je weg weer te vinden - een verkwikkende wandeling valt of staat met hoe aanwezig je kunt zijn bij de stappen die je zet.
Ongeplande wandelingen in de vrije natuur zijn het idyllische ideaal. De belichaming van meditatieve eenzaamheid, een wandeling door grasland of bos, draait om het hervinden van zowel de geneugten van de natuur als van de kracht in ons. Zoals Henry David Thoreau het schreef in zijn oorspronkelijke essay "Wandelen": "Ik denk niet dat ik mijn gezondheid en gemoed kan behouden als ik niet ten minste vier uur per dag - en vaak is het meer dan dat - door de bossen en over de heuvels en velden slenter." Maar laat je daardoor niet van je dagelijkse rondje door de stad afhouden als je vastzit in Manhattan of Milaan. Voor bewijs dat een stenen stoep evenveel ontdekkingen kan bieden (in onze steden en onze zielen), hoef je maar te kijken naar kinhin, de eeuwenoude Boeddhistische gewoonte van wandelmeditatie.
In tegenstelling tot de zittende meditatie zazen, gaat het erbij kinhin om dat je je ademhaling afstemt op de beweging van je benen. Wanneer je dit eenmaal onder de knie hebt, is het een fantastische tool, maar in de basis is het niet meer dan met de klok mee door een kamer wandelen.
En wanneer je meer vanuit je hart dan vanuit je hoofd wordt aangezet op te staan en naar buiten te gaan, hoef je geen bestemming te kiezen (en als je toevallig lid bent van de Barefoot Hikers of Connecticut of een vergelijkbare groep, ook geen paar schoenen). Ga gewoon de deur uit en begin aan je tocht. Zowel een nieuw pad als een gebaand pad biedt je de kans om het idee dat de wereld nooit stil staat (en ook niet stil hoort te staan) opnieuw te bevestigen. Zelfs een plek waar je al duizenden keren voorbij bent gelopen, heeft nieuwe schatten voor je in petto als je er opnieuw komt. Hiken, wandelen of slenteren doe je om dat feit te omarmen en er plezier uit te halen. Nu de wereld zo in de greep is van een pandemie, iets wat voor iedereen nieuw is, is dit het uitgelezen moment om een wandelende speurder te worden - een vogelaar, een spoorzoeker, bloemenliefhebber, iemand die diep doorademt, een kastanjeverzamelaar en iemand die in het hier en nu is - eeuwig dankbaar voor de kans om met beide benen op de grond te blijven.
- MET TOESTEMMING VAN GETTY
- FOTOGRAAF: CARTER BERG
